Kapitel 4

Ik hebb di leev

Wat ik di noch seggn wull,
rosenrood Wulken
weern hüt in’n Dag an de Hemel.
Avendwulken.
Waarhen willt se na to ?
Waar kummt se weg?

Vörbi un glieks vergaan.
Deepblau ist de Hemel,
vull van dusend Steerns.
Steerns, de lachen,
lachen liek so as du!

Wat ik di noch seggn wull:
Ik denk an di.
Ik hebb di leev.

Human2_067

 

 

Dat kummt alltied anners!

Meesttieds kummt alltieds anners, as man sük dat vöörstellt. Wenn een so prooten deiht, denn kann dat  Sieden hebben, avers ok wall Schaddensieden. Dat gewahr worden, kann een Moment duur’n, of ok nich. Eens van beiden is alltied recht! Dat to erkenn - daarto höört een gewaltig Quantum Glück, düsse Ogenblick fast to hollen, wenn mi eenfach dat rechte Woord nich infallen deiht.
Achteran - ja, do fall’t mi denn alls in, wat ik segge’n kunnt harr! Worüm aver fallt mi dat in de Moment nicht in?

 Marleen, mien lüttje Kollegin, frog mi hüüt an Mörgen, of ik van’Avend mit höör in’t Theater gahn wull. Se harr noch ’n Kaart overholln, ehr Fründin Ricki kunn nich mitkamen, se weer krank warrn. Un ik was nu doch akkraat de rechte Partner vöör düsse Avend. Een Tied later kunn’n wi denn noch in’n »Gambrinus« n’Happen eeten! Bi all dat strahlt se mi mit so een bliede Blicken an, so dat ik dat gor nich riskeren kunn, höör n’Körv to geven. Man - daar is doch wat mit bi? Nu weet ik nich, wat ik segg’n sall. Wat geiht daar vöör? Mit mien Gedanken bün ik heel annerswaar. Ik tellde straks de Inhalt van mien Portmonnee tosamen, also mit dreefiefunsöventig waard de Avend vöör mi wiss een Fiasko! In dat »Gambrinus« kösst een Cola all fiev Euro!

 Tja, wo bring ik hör dat nu bi, sünner mi to blameer’n? Mutt dat nu elkeen weeten, dat ik twee Dagen vöör Ultimo  heel un dall blank bün? Ik bün nu an’t overleggen. Mutt ik mi so een neiimodsk Theaterstück ankieken, van de ’n bietje later elkeen seggt, dat he nooit nich so wat sehn harr?
Wiss nich! Weest, Heinrich von Kleist wurr sük in’t Graff rümdreihn, wenn he sien »Broken Kroog« up een Footballplatz middenmank in’t Döörp sehn musst! De Richter Adam hett sien Techtelmechtel achter dat Kassenhuuske, un Moder Marthe löppt mit een körtbroken Miegpott hen un torügg döör de Poort.

 Nee, dat geiht nu eevkes heel nich! Also - körtof »Nee« seggt! Man, wo seggt een dat körtof, wenn dat Wicht een so frünnelk ankieken deiht?
Mien Moder fallt mi dor in, de in sükse Situationen seen dee: »Notlögen geiht alltied denn, wenn nix anners mehr helpen deiht!«

 Also - dat is nu mol nich so mien Ding, man dat geiht nu nich anners: »Weest, Marleen, ik mutt vanavend, - also dat ist so - ik wull, ja, ik hebb dor - also dat geiht vandaag leidergotts nu mol nich.«
Dat Wicht keek mi an. Ehr Blick wies mi akkraat, dat se dat mitkreegen hett, wo ik mi darbi dreihn musst.
»Aha!« Ehr Oogen wurrn so smaall as bi een Chinese.
»Du wullst nich mit mi in’t Theater gahn, seh ik dat recht?«

Mit eens wussen de Farven van’t Vörjahr to een stieven Harvststörm! Mi swant Gottsarbarmliks!
»Ja, weest, düsse olle Stücken, dormit hebb ik dat nich so. Ik mag dat nich so geern wenn de ollen Klassiker so verdreiht werdt. Versteihst du? Dat is nich so mien Ding!«
 »Aha! Soso.« Ehr Hannen trummelden up ehr Handtask. »Un dat is de eenzige Grund darvöör? Wees ehrelk.«
Mien Oogen keken nu van een Sied up de annere, bleven up ehr lütje Borst hangen, wannern denn wieder - ja, bit ik uplest de Mood upbrocht, dat Wicht mien Wahrheid up de Disch to packen.

 »Du hesst recht, wi beid«, ik fang all weer an to stötern, »wi passen nich so recht binanner, meenst nich ok? Du büst nu würrelk een sööte Wicht, dat is seker, man doch nich so mien Typ!«
Nu wass dat rut. Puh - mi full ’n Steen van’t Hart.
Se stunn nu daar, so as wenn se anwussen weer. De Fingers spölten alltieds noch mit ehr lüttje Taske. Un denn, up eens, nickkoppte dat Wicht, dreihte sük üm un reep, mitdat se wiederlopen de:
»Du büst ’n Esel, so’n rechte Pöselpeerd!«

 Tja. Un nu? An dat Woordje liggt mi nix an. Ik bün een Esel! Marleen hett dat seggt, nu steht dat so fast as ik weet nich wat! Man, nebenbi kloppt ik mi up mien Schuller, dat ik iesern bleven bün. Seker, överall inne Firma word se nu vertell’n, wat ik doch för ’n Döösbattel bün - dat makt nix! Van Bedüden is man blots, dat Marianne to weeten kriggt: Marleen hett mi nich ofsleppt!

 Weest’ - dat is mi heel wichtig. Denn ik meen, wi beid sünd tosamen, wi lopen mitnanner! Na good, van mi weet ik dat - un bi hör hoop ik dat! Ik hebb all mitkreegen, dat  Marianne geern mit mi prooten deiht, ehr Oogen lüchten faaktieds so as Steerns, wenn wi binanner sünd. Ov dat nu all de Leev is? Ik weet dat noch nich, man ik krieg dat bestimmt noch rut!

 Good - för Marleen bün ik inslapen. Un nu?
»Rest in Peace«. Dat hebb ik vanmörgen rutkreegen. As ik ehr frünnelk ’Mooin’ see, gung se sünner een Woord an mi vöörbi! Averst daar givt dat een Trost: De Lücht, de een mitunner wall wesen mag, brukt elkeen för dat Leven!

 Mörgen will ik Marianne inladen. In’t Kino. Daar givt dat »Jenseits von Eden« mit de unvergeten James Dean. Ik weet dat darüm, umdat Marianne mi vertellt hett, dat se düsse Film geern hett.
Un denn, ik hebb mörgen ok n’ poor Talers mehr as Dreefiefunsöventig in’n Büdel!

 As ik nu döör dat Büro nah der Expedition gahn will, stahn dar dree van de Wichter an’n Koffee-Automaten.
Wo hett Friedrich Schiller doch seggt? »Durch diese hohle Gasse muss er kommen! Dar geiht keeen annere Weg nah’n Hoff!« Friedrich harr me seker hulpen, he harr de Tell bi uns so lang wachten laten- dat nehm ik man so an. Nu ist Schiller averst all so lang dood, daar blivt mi keen anner Wahl: Ik mutt daar bilangs.

 Akkraat so, as ik mi dat docht hebb, kehm dat denn ok. As ’n poor Goosen stunn de dree Wichter un grienten so vöör sük hen. Hör Blicken vertellden nix Goods, man - ik smeet mi nu in Positur un dee so, as wenn ik hör gor nich seen harr. Jawohl! Ik gung mit een spöttisk Utdruck vöörbi, se kakelden so vöö sük hen. Ik dee so, as wenn ik heel konzentreert in mien Papieren bladern musst. As ik denn up de Laderamp stunn, wass mi doch ’n bietje beter tomood, dat harr ik nu achter mi brocht! Man up eens fallt mi in - ik mutt ja ok weer torügg? Ik weer an’t overleggen. Klaar, ik kunn ja buten rüm döör de Haupt-Ingang gahn. Ik weet, ja, dat is eentlich nich recht, man denn koom ik van de annere Sied torügg in’t Büro.

Human1_039

 Annerdag nahmiddag - Marianne hett mi toseggt, as ik hör anreep! Um halv Acht will’n wi uns vöör’t CAPITOL treffen, ik frei mi all höllsk darup. De Nahmiddag pladdert so darhen, nix Besünners liggt an. Maandags geiht nooit vööl of in uns Firma. Meen ik so bito. Un denn? Tein Minuten vöör Veer steiht up ’n Mal mien Chef an mien Sied!

»Joachim!« Oha, ik glöv, dar kummt nix Goods bi rut.
»Joachim, Se möten vandag mal twee Stünnen anhangen. Daar komen noch twee LKW’s, de mutten noch vertollt worden!«

 Wat hebb ik seggt? Gottsverdorri, ik hebb dat wusst. Is dat nich ’n Schiet? De Chef kiekt mi nu so wunnerlik van de Sied an, dat ik gor nix mehr segg’n kann, as »O Kay, Chef, alln’s klor!«
He kloppt mi nu up de Schuller un meent: »Wusst ik doch, dat du mi nich sittenlaten deihst! Ik denk man so, dat wi tegen Aacht mit alln’s döör sünd!«

 Adieu, Marianne, Adieu James Dean, Adieu mooi Avend! Ik versöök nu, Marianne noch to faten to krieg’n. Keen Chance, de is nu all up’n Weg na Huus. Wo is nu blots ehr Telefon-Nummer? Vertwiefelt Versöök, Marianne bitokamen. Denn een goode Infall: Utkunft anropen! Ha - Pustekoken, ik weet heel nich, wo se mit Nahnaam heet! Dat weer doch wat mit Schr...?

 Nu fallt mi noch wat in, ik roop bi uns tohuus an. Mien Moder lett mi eerst gor nich to Woord komen: »Du, höör eens, dor hett een Wicht anropen, een Marianne Schröder, ik sall di segg’n, dat dor wat heel wichtigs tüskenkomen is! Of dat nich mörgen gung? Lieke Tied!
Hess du dat verstahn, Joachim? Mörgen, lieke Tied!«

 Kiek, dat meen ik daarmit: Dat kummt alltied anners, as een dat denkt!

 

 

 

In de Tied

Daarmaals, in de Tied,
as du mi hebb‘n wullst
un harrst mi no nich,
wullst du mi so, as ik weer.

Denn, in de Tied,
as du mi kreegen harrst,
wullst du mi so, 
as ik nich weer.

Un as ik denn so weer,
as du mi alltied 
wullt hesst, 
daar - wull ik nich meer.

abw.

 

 

Steentied

 

»Wat maakst du door?« De lütje Jung frog dat de old Mann, de up een van de Parkbanken satt. Verdattert keek de Oll de lütt Manntje an. Bedaart dreihde he denn de Steen, de he in’ne Hand hull, immer weer herum.

 »Ik kiek in de Tied torügg«, see he denn. »Wo geiht dat denn?« frog de Jung, »büst du een Tiedförsker?«
De olle Mann griente vöör sük hen. »Hm, kann ween, dat ik sowat bün. Well dat glöövt, is keen dösig Minsk, denk ik. Man dat klingt gor nich slecht!
Tiedförsker! Time Researcher.«stone

»Wat heet dat denn?« De lütje Jung frog dat verwunnert.
»Och, dat heet nau so, ok Tiedförsker!« see de Oll. Denn meent he: »Geihst du noch nich nah de School?«
»Nee«,
see de Jung, »eerst tokomend Johr. Oma seggt, ik sall mi noch’n bietje verpuusten, all dat Annere kummt noch tiedig genoog.«

»Un dien Öllern? Wat seggen de daarto?«
»Ik hebb keen Öllern mehr. De sünd daar boven!«
De Jung wees daarbi na de Feerwulkjes hen, de an Hemel n’Muster up dat Cölinblau maalden!
»Oh!« see de oll Mann un sweeg bedroopen. De Lütje keek hüm an: »Ik hebb se gaar nich kennt! Un ik hebb doch mien Oma!

De Oll nickkoppde. »Ja, dat is ok good so. Jedeen bruukt ’n anner Minsk, wenn he sük alleen föhlt. Dat is heel mall, wenn denn keeneen daar is! Glöv mi, ik kenn dat.«
»Büst du ok alleen?« frog de Jung.
»Ja, so av un an. Man ik hebb mien Tied, mit de ik proten kann!«
De Jung keek hüm an, as wenn he nix verstahn kunn. De Oll griente weer, wies denn up de Steen in sien Hand.
»Süchst du de Steen hier? De kann uns so vööl vertell’n. De wurr gebor’n, daar wassen noch keen Minsken up uns moje Eer!«

»Ach Opa«, laachde de Lütje, »Steens worden doch nich born! Wat vertellst du mi daar vöör een Snack?«

 De Oll lachde nu ok sachtje vöör sük hen. Denn gav he de Steen an de Jung wieder:
»So? Meenst dat? Weest, Steens worrn ok gebor’n. Nich so as Minsken un Deeren, klar. Steens worden ut Füür un Gloor un Magma gebor’n. Dat is all dat, wat deep unner uns Foten in de Eerd wassen deiht. Un wenn dat denn so av un to na boven kummt, aord da fast un is denn later een Steen! Un  so een ist dat hier!«

 De Jung dreihde nu de Steen in sien Hannen herum, bekeek sük de Maserung un de Striepkes up de Steen. Denn see he: »Ik meen, de is heel mooi! Un so glatt, dat fööhlt sük good an.«
»Wullt du hüm hebb’n? Vöör Johren hebb ik de maal van een oll Frau kreege’n, de heel boven in’ne bargen wahnde.
ik frei mi, wenn ik de an di wiedergeven kann!«

»Averst, dat is doch dien Steen, mit de du in de Tied in Vörut sehn kannst.«
De Oll nickkopptde. Denn smüüstere he vöör sük hen:
»Och, weest du, ik kenn de Tied nu all vööl, vööl Johren lang. Un de Tied kennt mi ok. Ik kann nu langsaam allen’s utwendig. Man ik denk mi so: Du musst dat alls noch lehren. Ist dat nich so?«
De Jung keek hüm nu ’n bietje verbiestert an. Denn see he: »Wo - wo kann een de Tied denn lehrn? Dat geiht doch gor nich.«

 zeitDe old Mann straakt de Jung over sien Haar, froog denn: »Wullt du mien Geschenk nu annehm?«
De Jung was nu still, sünner een Woord stook he de Steen ut de Deepte van de Eerd in sien Büxentaske.
»Good so«, meent denn de Oll, »du meenst also, de Tied kumnn een nich lehrn? Oh doch, Ik hebb dat ok lehrt, Tied to hebben! Weest, faak is dat so, dat een eenfach keen Tied hett. Kann ok wesen,  dat de Tied so eenfach weglöppt!
De Jung nickkoppde ’n paarmol. »Dat seggt mien Oma ok faaktieds: ›De Tied is mi eenfach wegloopen‹.
»Ja«,
see de Oll daarup hen, »so is dat denn ok. Een kann de Tied verslapen. Een anner kann se dodslag’n

De Lütje laacht dorup hen hell up: »Oma seggt all, Tied is een düür Ding!«
»Recht hett se«, see de Oll. »Tied is nu mal düür. Un keen Minsk dürt se so eenfach verdrieven. Weest du, so mennig een glöövt, he müss sük de Tied verdrieven!«
»Ja«, s
ee de Jung, »dat hebb ik ok all mol höört!«

De old Mann hoov sien Finger: »So is dat. De Minsken verdrieven sük de Tied. Un denn - denn deiht de dat ok. Se lett sük verdrieven. Un mitmal is de Tied weg! Is eenfach weg! Warum? Umdat se verdreven wurr!«
De Jung sweeg. Denn frog he: »Dat is heel slimm. Un denn? Kriggt een de eenmaal torügg?

»Nee!« De Oll stunn up, gav de lütje Jung sien Hand. »Nee, mien Jung, de gifft dat nooit torügg!«
He see dat mit een Gewissheid, waar so vööl Wahrheid inlagg. »Nee, de Tied, de een verloor’n hett, kummt nich mehr retour. De is denn weg! Un denn, up eens, hett een keen Tied mehr. Keen Tied mehr, all dat to dohn, wat een fröher doon wull. Man fröher harr een ja ok keen Tied. Un later denn, wenn een glövt, dat een noch Tied genoog harr - denn is keen mehr door. Se is eenfach upbruukt, de Tied!«

 De Jung stunn anne Sied van de olle Mann un wuss nich mehr, wat he noch segg’n kunn.
»Ja«, see de Oll denn noch, »umdat musst du de Tied lehr’n. Se is düür, heel düür, so as dien Oma dat seggt. Nimm  du dien Tied, wenn du de nödig hesst - averst laat di nich van hör jagen! Denk alltieds an de Steen in dien Hand!«

 De Oll namm sien Handstock, strok de Jung nochmaal over’t Haar un gung daarna sinnig de Weg langs, keek sük nochmaal um und wunk mit sien Stock.

 De lütje Keerlke keek hüm lang achternah, flüsterde denn sachtjes: »Tschüss Opa, laat di man Tied!«

 

 

Human1_065

 

 Mien Moder

Noch in keen Tied 
kunn ik mi recht bi di bedanken,
för all die Meit, ut mi de Minsch to maken,
de ik vandage bün.
För all dien Sörgen un Gedanken,
dien wunnerbar‘t Lachen.

Du hest mi lehrt, 
dat Leeven hett een Sinn!
Du hesst mi weesen 
in gooden un in slechten Stünnen:
Minsch sien, dat heet de Annern helpen 
un heet ook instohn för dat Recht.

Hesst mi faken seggt 
to all mien lüttje Sünnen:
Min Jung, wat du daar dahn hest,
dat weer schlecht!
Daarover sünn nu hengahn
so vööl Johrn, dat ik di sehn hebb 
daar tüsken Blömen mit dien witte Haar.

Och, weer ik eenmol 
noch mit di tosamen, 
denn see ik eenfach »Danke«, 
so as in Kinnerdagen, »Ik bün nu door, 
du müss di nich mehr plagen!«

 

 

A02_35

Dat was een anner Tied

Jede Tied hett ehr eegen Leven, dat is nu eevkes so. As ik een lüttje Jung van twalv Jahren was, weer de Hauptsaak dat Eeten! Wo krieg wi wat her? Mien Bröör un ik, wi harrn nu mol alltied Schmacht, daar kunn een gor nich so vööl anschaffen, as dor bruukt wurr. Ik weet vandage nich mehr, wovööl Kilometers ik unner de Been kreegen harr, um uns lütt Familie satt to kreegen. Un so mennigeen Dag gung dat denn mit de Bahn up de Reis.

 Mörgens, tegen fiev Ühr, muss ik upstahn, denn mi klarmaken und achteran fief Kliometer nah de Bahn lopen. Daar lagg aver noch de Ehüms dortüsken, un door was keen Brügg, waar eens overlopen kunn. Dat gung noch alln’s mit ’n Fährpünte. Good, denn weer ik nu in’ne Stadt, nu gau nah’n Bahnhof lopen. De Zug nah Oldenbörg fohr up tied av - anners as dat vandage is! Un alln’s so mooi in de darde Klass up ganz half-kommodig holten Banken. Dat leet denn so, as een vandage up so’n Parkbank sitten deiht, man düsse Bank, de ruckelt nich so, as dat doormals de ›Personenzug‹ kunn.

 N’halv Stünn later weer ik denn in’t Ammerland; un nu kunn dat Wark losgahn. Ocholt heetde dat Döörp mit so’n lüttjen Bahnhof. Ik maak mi nu up de Socken, een Patt na de annere, van een Buur nah de nahste. Mien Spröökje weer alltied de sülvige:
»Nix för ungood, ik wull eevkes fragen, ov Se ’n  Handvull Tuffels för mi harrn?«

 Faaktieds kreeg ik denn ok ’n paar, kunn ok maal wesen, dat een van de Fraunslüü mi mien lüttje Rucksack vull mook, denn was dat so, dat ik middags all weer torügg fohrn kunn. Meest avers weer dat nich so, denn leep ik van een nah de annere Hoff un kunn van Glück seggen , wenn ik am Enn mien Tuffelbüdel vull kreeg.

 So een Dag weer dat nu an de Dönnerdag, van de ik nu vertelln wull. Ik was nu all veer Stünnen unnerwegens un harr noch nich een eenzige Tuffel seihn.
Mien Footen föhlt ik all nich mehr, ik wull nix anners as nah Huus! Man wo kunn dat gahn? Wenn ik nix mit nah Huus breng, harrn wi nix to eeten in de tokamende Week.

 Ik besluut bi mi, dat ik dat noch maal versööken wull, denn dann muss ik nah de Bahn, halv Veer weer dat all in Tüskentied worr’n. Wo sull ik anners nah Huus kamen? As ik nu up de Hoff keem, stunnen dor twee groote Hunnen an dat achtern Schütt van dat groote Huus! Een davan was an’t Blaffen as verrückt, he leep ann son lang Loopkedd, de van een to de anner Sied van de Hoff gung. Boah - docht ik mi, wenn de di to faaten kriggt, denn büst du Hackfleesk! Man daar wass ja ook noch de annere, witte Hund. animal_017
De stunn vöör mi, heel bedaart un keek mi blots mit sien bruun Oogen an. As he ann Enn denn bigunn, mit sien Steert to slackern, wüüss ik, dat he mi nix doon wull. Ik fung nu an, mit düsse Hund to proten, - de anner Hund blaffte alltied wieder - un gung denn up de Huusdöör to.

 De witte Hund leep mi alltieds achteran, leet mi nich ut deOogen. Up eens kehüm denn ok een öllere Frau up mi to, keek mi so recht baff an, as se de groode Hund an mien Sied sach. De harr sük nu tegen mi henleggt und passde akkraat up, wo dat nu wiedergung!
Tja, ik see nu mien Spröökje heel verdattert up - un du kanns dat nu glööven of nich - ik kreeg up eens mien Rucksack vull mit Tuffels!

 As ik denn »Tschüss« see, stunn mi de Tranen in’ne Oogen, daar kanns du up an! Und de witte Hund brocht mi denn noch bit nah der Straat!
Meenst, dat kunn ik eenmaal vergeeten? Nooit, all mien Dagen nich!

 

 

 

Överblievsels

 

Dat is nu all’ns
wat överbleeven is,
de Rest ok van mien Leven,
dat lesste Stück wat to mi höört?

De Overblievsels 
van mien Leevde,
de Rest ok van mien Föhlen
wat daar maal weer un doch nich bleev?

Mien lesst Gedanken,
de Rest van di, 
seggt mi: Ik harr di leev!
Man du büst all lang nich mehr hier …

 

 

trep_06

 

 

Denn musst du gahn!

De Sünn maalde wunnerlike Figurn up de Grund van de Weg. Dat rook so fuchtig na gröön Moss un Nadelbomen un truck dör all Sinnen. In de sachte Wind swanken de hogen Föhren un Böken, meest nich to föhlen. Inne Busken leeten afstürven Tacken dat ewig Woord van’t »Starven un Warden« to een benaut Geföhl worrn.
Een lüttje Leevengelke versökt, sünner Ruh un Rast up een
möören Boomstamm to komen, he kreeg dat nich hen.

 Geerdje mutt nu doch smüstern, spöölt de groode Redder, hülp de lüttje Keerlke, namm hüm tüsken twee Fingers un settde hüm denn up da Holt. De Lüttje harr nu nix anners to dohn as up de annere Sied weer daal to fall’n!
He lagg nu up sien Rügg un hampelt mit sien Been, kehüm denn doch umhoog un leep drock wieder!

 Geerd’s Lachen wull nich so recht lingen. Sien Verstand see hüm, dat sien eegen Leven nau so verlopen dee as dat van de lüttje Leevengelke! Up un daal, mitünner steihst du boven, een annermol liggst du in’n Mess! So is nu mol dat Leven. Ja? Is dat nu würrelk so? He stunn nu mol mit beid Foten in een Spur! Wo kunn dat anners wesen?

 Carola satt tegen hüm up de Boomstamm. Verwunnert keek se hüm an. »Waarover lachst du?«
Se wachde up een Antwoord. He sweeg, bewegde denn sien Hand hen un her, Heel benaut keek he in de Feernte, sien Blick leep achter de Bomen langs bit hen to de wiede Himmel. Sien Unsekerheid kunn eens föhlen.

 Carola keek hüm immer noch an. He wuss doch, dat se hüm nich verstahn kunn. Wo kunn dat ok wesen? Siet dat leste Jahr, as he de swaar Unfall hatt harr, harr sük hör Verhollen verannert. Dat leet so as wenn van all de Lievde nich mehr vööl overbleven weer. Alls bleev blot noch an de Bovensied hangen! Geerdje dreihde sien Kopp un keek lang over de freje Stee in’t Holt henweg, waar de Dook sachtjes over de Grund sleek.

Geerd schüttkoppde. Denn meent he nadenkelk:
»Ach, dat is nix van Belang. Ik harr blot ’n poor Billers vöör mien Oogen!«
Dat Wicht keek hüm an, daarna up de Grund, waar een Rieg van Miegamels tüsken de Föhrn’nadels ehr Bahn trukken. »Ach ja? Is dat so?«
Over hör Gesicht trucken een paar Wulken. Dat wass alltied n’Teken van Missmood bi Carola, dat wuss he noch.
»Fröher harr wi uns Gedanken alltied uttuusked. Du hesst maal seggt, alln’s is wichtig, ok wenn daar keen Hahn na kreiht! Alln’s. Hesst du seggt!«

 He keek höör in’t Gesicht. Ehr blond Haar konkurreert  mit dat Blau van höör Oogen, enige Sömmersprossen geven höör Gesicht een Touch van een lüttje Kind. He harr daarmals all ’n Oog up hör smeeten, as se noch mittnanner in de Spööldeel tosamenweern. Und he was ok machtig stolt, dat se hüm anjöört harr. Dat sünd nu all dree Jahr her; dree Jahrn, wo dat up- un daalgung, so as dat meest is in’t Minskenleven, mit Freid un Glück, mit Pien un Qualen.
Geerd keek höör an, denn meent he: »Wichtig. Nich wichtig. Wat makt dat för een Unnerscheed? Waard daarvan mien Leven anners? Uns Leven?«

 He hett een bittern Smaak up sien Tung. Worüm lüggt se? He hett doch all lang van Frünnen höört, dat se sük van hüm trennen will.
»Dat is nu uns lesste Dag, Carola? Waarum seggst du mi dat nich direkt in`t Gesicht? Dat is ok van Bedüden, tominnst föör mi!«
He spöört weer düsse Druck up sien Borst, de hüm dat Aam halen swaar maakt.
»Beduurst du di nu weer sülvst?« Dat klingt doch een bietje spöttisk. He meent dat so to höörn.

 »Wenn du dat denn so weten wullst - good. Ik will di denn ok verklaarn, dat ik lang, ewig lang överleggt hebb, wat ut uns beid’n warrn schall. So tominnst geiht dat nich wieder. Ik bruuk ok Leven üm mi herüm! Du treckst di alltieds mehr un mehr val all dat Leven torügg. Dat segg’n ok all Frünnen!«
Höör Stimm ward krass, fell un feller. So hett Geerd de Carola noch nooit höört. Un denn tippt se mit höör Fingers up sien Borst. »Du denkst alltied, allns dreiht sük blots noch üm di? Büst du de Sünn? Nee, so is dat neet, mien Jung, du büst blot de Maan, de sük van de Sünn beschienen lett!
Versteihst du? De Maan!«

 Verbaast kiekt he Carola an. Glendheet stiegt dat in hüm up, sien Geföhlen dreihn sük egaalweg in’n Kreis herüm. So hett he Carola nooit kennt.

Denn seggt he sachtjes, sien Stimm is  rau daarbi:
»So? Un du büst denn de Sünn? Mien Sünn? De mi dat Lücht gifft? Un nu geiht de Sünn unner, is dat so?
He schüddelt sien Kopp. Griept denn een lüttje Sprickje van een Busk un smitt dat up de Eer.
»Wat büst du doch sülvstgerecht, Carola!«

 Carola springt up, löppt denn n’poor Stappen hen un her, blifft denn vöör hüm stahn.
»Sülvstgerecht? Ik hebb alltied to di holln! Ok in dien swaare Tied. Man enmaal, up enmaal geiht dat nich mehr.
Kannst du dat verstahn? Daar is denn keen Füür mehr, alls  is örnlik utbrennt. Denn muss du mit dat torechtkamen, wat noch daar is.«

 He seggt nix mehr, weet in sien Hart, dat ehr Woorden nu maal de Wahrheid sünd. Un denn, se hett ja ok een Recht up ehr eegen Leven. He kann nich eenfach verwachten, dat se hüm all’ns opfern deiht.
»Carola«, seggt he denn, »ik hebb di doch leev!«
Sien Stimm klingt ruug un binah sünner elkeen Toon. De Frau steiht vöör hüm. De Sünn, de an’t ünnergahn is, lett ehr Gesicht in düstere Scharr verloopen. Se swiggt, sücht hüm een lang Tied an un flüstert denn up eens: »Ik glöv, ik mutt nu gahn!«

Geerd seggt nix mehr, kiekt blot de groode Eekboom anhoog. Sien Oogen sluten sük, as wenn he slapen wull, ut de hooge Toppen van de Eek klingt dat as Musik in sien Ohren. Takten ut Beethovens Negente swellen an, brusen in de Höchde und sünd denn up eens still mit een gewaltigen Paukenslag!
Carola steiht noch n’Tied vöör hüm, küsst hüm darnaa up sien Stirn, striekt hüm nochmaal over sie sloten Oogen. Denn seggt se heel stiekum: »Lebewohl!«

rolli

 Geerd spöört noch lang disse Beröhren van ehr Handje, un up eenmol is Beethovens Musik allweer daar, kraftvull, nimmt all sien Sinnen gefangen; sien Hannen bevern as de Bladen van de Boom. As he denn weer to sük keem un sien Oogen opendee, was Carola nich mehr daar. Blot een Müggenswarm spöölde an de Stee war Carola vöördem stunn!

 »Ja, denn muss du gahn!« He flüsterd de Woorden in de Stillte van de Avend. Denn maak he de Bremsen van sien Rullstohl löss, rullt langsaam de Waldpadd langs nar Huus to, vull Kraft, averst de Oogen blind vöör Tranen ...

 

 

 

Hopen

So mennigmaal hebb ik 
in dien Oogen
een Spoer van Truer sehn.
Dat weer nich mooi
un mokt mi ok keen Freid,
dat hett mi sehr doon, 
dat ik dat faken sehn mus’t.

Vandag weet ik nu,
worüm dat nich verswunnen is.
Du wüsst all lang, 
dat du gahn wull’st.
Man ik weet, de Hopen 
hollst du alltied noch
in dien Hannen.

Human1_055

 

 

De Maan

 

Ut Drömen upwakt,
in stickdüüstere Nacht,
truff ik mien Maan,
de achter de Holt wohnt,
heel lievalleen.

Wat maakst du hier?
Dat fraagt he mi.
Du sallst slapen,
in een sekern Haven,
doch wenn’t geiht, alleen!

Ik see hüm: Du versüchst di.
vördem du vull weerst,
bün ik inne Nacht,
ehrdat du dat dochst
all lang nich alleen.

He versteekt sien Gesicht -
ik glöövde dat nich -
un gniffelt denn sacht
up sien Wies' und Wacht
vöör sük lievalleen.

Wi sehn uns wiss mörgen
Mak di man keen Sörgen
Wi sehn uns anner Dagen
dor givt dat keen Fragen -
ik bün nich alleen ...

moon

top
top
top
top

Dat kummt alltied anners
Denn muss du gahn
Dat was een annere Tied
De Maan
Hopen
Ik hebb di leev
In de Tied
Mien Moder
Överblievsels
Steentied

top
top
top
top
top
top