Kapitel 2

De lüttje Muus.

 

Ik kunn doröver nich klaar worrn, worüm ik ut mien Slaap upschreckt bün. Weer’t n Drööm? Harr ik wat hört? Kann’t nich segg’n, op eenmol wör ik waak. 
»Pssst!«
 Ik meen, sowat to höörn. Uprecht seet ik in’t Bett, luurte na alln Sieden un kunn doch nix utmaken. Da, all weer dat Zischen:  »Pssst!«
Dunnerschlag, dat kunn ja woll nich angohn, mien Verstand hett nich utsett, un veel drunken harr ik güstern obend ok woll nich.
»Hallo, Naver, muss di nich verfehrn! Ik do di nix!«
Also, nu weer ik vull waak. Dor kunn nich de minnste Twiefel wesen, daar weer een in mien Kamer! Un denn keek ik na dat Fenster hen. Dat weer ja all’n bietje schummrig, man ik kunn allens seen: Up de Finsterbank satt n’Muus! Een lüttje griese Muus, de keek mi mit ehr swatte Knoppogen an.

 »Oh Mann«, docht ik, »hesst du doch to völ drunken güstern Avend? Nu sühst’t all witte Müüs!« 
Och nee, witt weer de nu nich, man dat weer een Muus! In mien Kopp gung dat nu all n’bitje dörnanner. Ik dreiht de Kopp nu’n bietje na de Siet un fung nu an, dat Muster van de Tapet to tell’n! Naja, kunn ja ween, dat ik mi daarbi aflenken dee un disse inbild Muus weer denn weg!
So ganz nebenbi keek ik na dat Fenster. Plat_14

Dor stunn ok noch so’n olle Kruuk mit‘n poor Blomkes in, un daar bito seet de Muus un grient vöör sük hen.
»Nee«, seggt de Muus denn, un dat hört sük so an, as wenn daar een ut‘n Handy snacken deiht,
»Nee, leeve Naver, ik bün dat wiss. Du drömst nich!«

 Un ik? Wat dä ik nu? Ik geev hör n’Antwoort! Ja, Ik seet daar in mien Bett un ünnerholl mi mit’n lütte griese Muus. »Wo, wo kümmst du denn her?« Ik wör an’t stötern, »wo - wo büst du hier inkamen?«

 »Ik wahn hier doch, weetst du das nich?« Dat Muusje seet up sien Achtersten un wees mit de een Poot nar de Kamerdöör. »Ik wahn hier in’n Keller. Bloot dat geiht nu nich mehr.« 
»Och nee«
, see ik, »wat geiht daar nu af ? Hesst nu Last mit dien Wohnung?«
De Muus käm n’poor Tappjes neger: 
»Du musst mi helpen. Du büst mien lesste Hope, Naver!«
Nu wör ik doch n’bäten perplex, wüss nich so recht, wat ik seggn sull und frog denn: 
»Ik, ik bün doch een Minsch. Un ik schall di helpen? Du büst doch `n Muus!«
De Muus nickkoppte. 
»Dorüm geiht dat doch!«
Un denn holl se ehr Poot anne Snut und suusterte ganz sachten:  »Se sünd daar. Dor buten sünd se!! De heele Tied all stahn se daar un wachten up mi. De Feind steiht buten vöör dat Fenster.«
»Welkeen Feind?«
 frog ik verdattert. »Wat meenst du eegenst?« 

 Se wies mit ehr Poot achter sük. »Du glövst mi nich?« Un denn wör se luud: »De daar, dat sün mien Feind, de hebb ‘t dorup anleggt, mi un mien Volk dood to maken. All. Dat heele Müüsvolk! Wi harrn keen Recht, an disse Stäh to leven. Wi harrn överhöft keen Recht to leeven.«
Ik wör nu doch n’bietje bedropen. Mi keem dat ets bekannt vöör. Harr ik dat nich all maal hört? Un so lang weer dat noch gor nich her.
»Och«, see ik dann, »ik glöv, dat du alls n‘ bietje to eernst nehm deihst.«

 De Muus keek mi an un schütteld ehrn lütte Kopp: »Du versteihst mi nich. Do hollst dat vör’n Spööl, wat?« 
Se kneep ehr Ogen tosamen. »Man dat is keen Spööl. Nee. Dat geiht hier üm Leven un Dood. Versteihst du? Üm uns Müüsleven un üm unsen Müüsdood!«

 Nu weer ik doch verbaast! Ja, so is dat, wenn’t nich sülvst dorvan betropen büst. Wenn du dat man blots van buten süüst. So as in’t Film. Steihst naheer up un makst di op’n Weg nar Huus. 
De lütte Muus harr sik ümdreiht un keek döör dat Fenster na buten. Bill ik mi dat blots in oder weer se an`t bevern? »Se sünd jümmers noch daar!« see se dorup hen. »De sitten daar unner de Fenster un kieken in eensen weg hier nar boven. De töven man blots up mi, glöv mi dat doch!«

 Ik kunn nix mehr proten, mien Hart weer up Stee ieskoold, un foords drup heet as Füür. Ik stunn van mien Bett up un güng suutje na dat Fenster. Dat Muusje töög sük sacht torügg in de annere Hörn van de Finsterbank.
Nu smeet ik een Blick ut dat Fenster. Oh Jung, wat hebb ik mi verfehrt! Dor satten veer Katten, bruune Katten. De keeken egalweg na boven, so recht gieperig luurten de na mien Fenster. De Muus seet inne Hoek van’t Fenster un keek mi man blots an. Dat weer lieks as so‘n Froog: »Wullt du mi bistohn? Kann ik up di telln? Helpst du mi?«
 Ik wuss nu nich mehr, wat ik doon sull. Wat gung mi dat an? De Natur harr dat ja woll alltied so inricht. Oder? Een Katt is ’n Katt un een Muus is ‘n Muus. Is dat nu mien Saak? Schall ik all mien Leevdag de Traanen van de Welt drögen un all ehr Leed dragen? Schall ik mi daar tüsken mengen, wenn Katt un Muus nich mitnanner torecht komen? Nee! Ik stah hier vöör Dau un Dag up un mok mi Koppien üm Problemen, de nich mien eegen sünd. Und denn harr’k de Snut vull:

»Mook, dat du in din Keller kümmst!« blafft ik de Muus an. »Ik kann nix vöör di doon.« Dat Muusje keek mi mit ehr lüttje swatte Oogen an, dat leet so, as wenn se an’t weenen weer. »Dat mutt ji sülven regeln«, see ik dann. »Ik kann di nich helpen un ik help de Katten ok nich. Dat geiht mi nix an! Basta!«

 Un denn keek ik noch maal na buten. Ik kunn’t nich glöven! De Katten weern nich mehr daar. Keeneen weer to seen! Dat wull ik nu gau de Muus wiesen - man, de was ok nich mehr daar! Keen Muus, keen Katt. Ik faat mi ann’ Kopp: Ik weer nich weg! Weer’t doch man blots n’Drööm? Avers, wat dee ik denn hier an de Fenster? Worüm stünn ik hier? Weer ik nu all mall inn Kopp?

 Ik hebb noch so mennigeen Stünn daarover nahdocht, wenn ik mol nich recht slapen kunn. Wo kummt dat van? Un denn wüsst ik dat, denn kunn ik dat düden. Denn weer dat so as een groode Lücht in mien Oogen: In’t lesste Week harr ik n‘Book leest, een oll Book, man een van de Bööker, de man nich fak noog lesen kann: „Das Tagebuch der Anne Frank!“

 Van een to de anner Oogenblick wüsst ik, dat disse Saak van de Muus un de Katten nu mien eegen Saak weer. Un dat ik to keen Tied dat Muul holln sall, wenn dat weer mool teegen anner Minschen un Deer’n geiht, nich bi uns - un ok nich in een anner Land ...

Nebeltagr

 

 

 

Blots een Dröm?

Witte Wulken drieven licht an’n Heven
een freue Fleerling fladdert 
mank de geele Blöden 
van’t Forsythienstruuk
as wenn he danzen wull.

De Wiedenboom küsst ganz sacht 
de Sülverspeegel van de Beek.
Up‘t Dack singt noch een Amsel 
ehr Leed van 
Avendsünn un Lievde.
 

Boven an de Hemel 
fleegen wilde Göös,
ehr Schriegen höört een noch,
wenn se all weg sünd 
över Watt un See.
 

Ik stah an’n Diek, 
kiek in de roode Avendsünn,
un föhl de Freeden deep in mien Hart.
Doch worüm is mi so, 
as weer dat bloots een Drööm?

 

 

 

De eegen Fahn

 

Dotieds in de Kaisertied, so in dat negenteinte Johrhunnert weer dat nu maal nich anners, wenn een jung Keerl wat worn wull, muss he deent hebbn! Mit anner Woorden: He must sien Tied bi de Soldaten toweeg brocht hebbn. Dat weer jo gor nich so eenfach in dat Leven van de lüttje Lüe, wenn eens n’ Warkstee bi een Meester un ok in de Fabriken hebben wull, denn frog de Baas foorts: »Woor hesst du denn deent?!«

 Een junge Keerl weer na Meenen van de Baas eerst denn to bruken, wenn he bi dat Militär trechtstoken weer.
Ach jo, wenn een dann so‘n rechten Haashopp weer, denn kreegen se hüm bi sien Hammelbeen un över n‘ kort Tied lang weer he denn örnlich worr’n. De Een or de Annere ut dat Dörp mit een gode Schoolbildung, de sük dat amenn leisten kunn, ok wenn he womööglich een Förspreker harr, denn, ja denn gung he na Berlin to dat ›Garde du Corps‹!

 Averst de Söhn van de Buurmester in dat Dörp harr dat nu nich heel so moi. Vör dat ›Garde du Corps‹ harr de Oll nich noog anne Hacken. Man he schull nu jüst een good Regment hebbn, waar he sien Soldatentied avdeenen kunn. Un so keek de heel Familie tosamen achternah ut. Un denn harrn se ook wat funn: MACKENSEDe »Swatte Husarn« in Stolp, in de achterste Hörn van Pommern! Dor weer denn doch ok de beropen Feldmarschall van Mackensen de Boverste van de Husar`n. Un daar sull he hen, daar geev dat nix anners.
Un so kreeg he denn ok bold sien Order, sük bi de Blücher-Husarn« to mellen, sien Vader harr daar jo woll an dreiht! 

 Domaals in de Tied üm dat End von dat negenteinte Johrhunnert weern de Garnisonsteden all een bannig düürt Plaaster. Un dat bietje, wat de Jung in de Maand so van tohuus toschuustert kreeg, dat langt em vörn nich un achtern ok nich! Un de Söhn wull sük nu ok nich lumpen laten, un so weer dat denn, dat he nooit noog Daalers harr.

 Un so keem denn een Dag ok n‘ Breef ut Stolp, de Söhn harr maal weer Schmacht na Daalers. In de Breef stunn nu in:
 »Mien leev Vader, 
 as du ja weetst, deen ik hier in een van dat vörnehmste Regment van de Armee un hier is dat so  Usus, dat jedeen van de Rekruten sük sien eegen  Fahn köfft. Dat weer nu ja moi, wenn du mi daar ok  wat bistüürn kunnst, dat ik mi ok een eegen Kanoon  koopen  kann. De kösst man blots tweehunnert Daler!
 Ik hebb di leev, dien Söhn.«

De Vader wunnert sük nu doch. To sien Tied weer dat noch nich Mood, dat daar jedeen van de Rekruten n‘ eegen Fahn harr!
Düwel un eeen, wat hett de Jung vöör’n Kreihnschiet in’n Kopp’, döcht sük de Oll, överleggt denn noch ‘n Tied lang un schickt em denn doch de tweehunnert Dalers. Op’t letzt sull de Jung doch teegen sien Kameraaden nich nahstaan, wat mokt dat denn vör’n Indrück …

 Ja, so güng denn de Tied bi de Soldaten twee Johr later endlik maal vörbi, un in de lesten Dagen kregg de Vader weer maal so’n Brandbreef.

 »Leev Vader, to‘n Enn van mien Deensttied will ik  mien Kameraaden und ok mien Offzeeren inloden to’n  Avscheedseeten! Ik kann mi daar doch nich lumpen  looten. Stür mi doch noch eenmol hunnert Dalers extra  to! Ik hebb di leev, dien Söhn.«

Man nu wörr dat den Oll denn doch to bunt! Wat docht sük de Keerl daar eentlich? He sett sük stracks hen un schreev een Breef an sien Söhn torügg:

 »Mien leeve Jung, dat is nu ja man so, dat du nu dien  Tied üm hesst und van de Soldaten weer na Huus  kümmst. Nu brukst du denn dien Fahn ok nich mehr! 
 Wenn du de nu alltied propper holl’n hesst, denn kanns  du de seeker weer för hunnertfieftig Dalers an een van  de neje Rekruten verkoopen! Kiek, un denn kanns du  dat Eeten betahlen un hesst noch fieftig Dalers över! Hier bi uns köön wi de Fahn ok nich bruken.  Maak dat man so un kam good na Huus.

 Dien Vader.«

 

 

 

 

Leddig un still

 

Still is’t warrn 
in mien Huus,
still un leddig,

alleen dat Erinnern
sit deep
in all de Müürn.

Heemlich, an Avend
luurt de Wind
döör dat Fenster.

Still ist dat warrn
in mien Huus,
siet de Tied
as du weggahn büst.

 

Huus_3

 

 

Haas un Voss.

 

Eentlich weer dat een tofällig Tosamenkomen. He harr de Voss all lang an de Waldrand sehn, in’t Schaden van de groode Kiefern was he woll swaar to sehn, man he harr twee scharp Ogen, de sükse Spöl wennt weern.

 »Mol kieken, wat he nu deiht«, docht sük de Haas, »glövt de, he kunn sük anslieken?« He trugg sien Overlipp n’bietje nah boven, daardör keek he nu ut, as wenn he lachen de. Kunn ja wehn, he lacht warachtig, keeneen kunn dat akkeraat seggn.

 De Voss, de dee nu so, as wenn he gornich interesseert wör, keem so slörig dichterbi, snüffelt hier in een Muusgatt un denn weer an ’n poor Grasspieren. Daarbi keek he alltied ut de Oogwinkel na de Haas. Daarbi versök he, sien Interess an sien Tegenover nich anmarken to laten. As de Voss nu so up twintig Stappen ankomen weer, sett sük de Haas up, stellt sien Lepeln hoch un see denn heel bedaart un sinnig: »weetst, ik an dien Stäh wör nich so dicht bi mi bikomen!«

 De Voss bleev verbiestert stahn un schüddelte sien Kopp. Dat rostroode Kopphaar sach so ut, as wenn dat son Strahlenkranz weer, so as de Madonnas dat üm de Kopp harrn. Dat Haar van sien sneeiwitte Bost gev daarbi een moie Kontrast av to dat roode Fell van de Liev. De Voss harr so bernsteingeele Ogen, de keeken de Haas upmarksoom an, he versöökt daarbi, ruttokreegen, wat de Haas woll vörharr.

 »Wullt du mi Vöörschriften maken?« frog he denn, sien Stimmtje sull woll kommood klingen, man kunn abers marken, dat he gor nich so kommood weer.
»Ick hebb dat Geföhl, du glövst, dat du mi beindrücken kunnst, wat?« 
De Voss mok de Versöök, hönsk uptolachen, man dat wull nich so ganz henhaun, am end keem daar blots son Gehoost daarbi rut.

 De Haas, de bit dorhen in de Höchte stunn, sett sük nu up sien achterste Been. Dat leet so, as wenn he gornich mehr an de Voss denken dee, de jümmer noch verdattert röverluurte. De Haas dee so, as wenn he alleen weer, plückt hier an een Kleeblattje, weer aber doch vöörsichtig un passt genau up, wat de Voss woll dee.

 »Un nu?« De Haas reep dat röver to ’n Voss. »Wat wullt du nu doon?«
De Jager in de roode Pelz keek de Haas nahdenkelg an. Sien Erfohrung wies em, dat een gauer Erfolg neet so licht wesen de. De Haas weer woll to wiet weg. »Ick«, see he denn, »ick kunn di freeten, to’n Bispeel.«
»Tz, tz,«
mook de Haas: »Seker kunnst du dat, wiss. Man daar givt dat denn doch noch völ to bedenken.«
»Hahaha,«
see dröög de Voss, dat weer woll een Versöök, höhnsk to klingen, »daar bün ik nu maal neeisgierig. Wullt du dien Kloogheit unner Bewies stell’n? Glieks fang ik an to lachen!«

»Hm«, mok de Haas bedaart, nickkoppte ’n poormal, dat sien lange Lepels hen un her klappten, »Lach du man!« He mok nun’poor Stappjes na de Sied.

»Weest«, see he denn, »daar givt dat twee Punkten, up de du achten muttst. Eenmol: Du mußt mi eerstmaal kriegen. Dat is di doch woll klar, nich?«

»Proot man wieder«, see de Voss, »wat kummt nu noch?« Sien roode Ohren spölten na alle Sieden, dat bewies egentlik, dat he recht kribbelik weer.
De Haas wies nu mit een Pootje up sük sülm un see denn:
»Dat tweede is: I bün denn achteran nich mehr daar, du büst daarna heel alleen!«
De Voss kneep sien Ogen to un keek de Haas denn verdattert an. »Alleen, achteran alleen? Wat protst du denn nu för n Schiet? Wullt du mi  Ratsels upgeven?«
He schüddelkoppte, sien roode Haar floog van een Sied up de annere. »Up jeden Fall worr ik maal weer satt!«

 »Ja«, see de Haas na een lange Paus, keek denn de Voss bedrövt an. »Du weerst satt. Vöör een körte Tied weerst du satt! Un denn? Wat is Mörgen?«

»Och Keerlke, wat is Mörgen! De Frag laat di man patenteer’n.« De Voss lachte dröög up. »Wat sall ik denn na Mörgen frogen? Mörgen is wiet, is nich aktuell. Vandage is vandage!«

 De Voss weer inne Tüskentied ’n bietje dichterbi komen. De Ofstand to de Haas weer all gefarelk minn worrn. Doch de Haas weer nich bang, he wüsst, wo gau he reageern kunn. Sien Groovader harr em dat bebröcht, bit up de lesste Sekund in sien Satte liggentoblieven un eerst denn, wenn dat gor nich mehr ging, in drafft wegtolopen. Bi de Jaggten van de Tweebeeners in Winter harr dat alltied klappt. Man bi de Voss? He wüss dat nich so recht.

 »Mien leeve Fründ«, see de Haas nu frünnelk to de Voss, »bliev doch daar bi de Machandelbusk liggen, ja? Ik mag dat nich so geern, wenn ik as Familienbraden up dien Avendbrotdisch landen do!«

De Voss griente.Würrelk, he sett sük up sien Achterbeen un griente vöör sük hen. »Haas!« see he denn, »du imponeerst mi! Ik weet nicht worüm, man ik hebb Respekt vöör di.«

 Nadenkelk leeggt he denn sien Kopp in’n Nacken un keek bovenhen in dat Blau von den Hemel. »Wo weern wi stahnbleven?« frog de Voss denn. »Bi de tokomen Tied?  Wat wöör, wenn - hesst du frogt.«
»Ja«
, see de Haas, »ik meen, du hesst nich wieder docht. Wenn du mi nu freeten hesst, denn büst du alleen. Du muttst dien heel Levenswies verannern, muttst alln’s ümkehrn, wat to di höör’n deiht. Du büst denn keen Jager mehr, nee, wat wullst du denn jagen? Mi gifft dat denn nich mehr.«

 De Voss överleggt nu. He versöök, dorup een Antwoord to finnen. He kunn sük dat nich verkloren, disse
Unnerscheed tüsken de beid Kreatür’n up de Eer. Jagen, dootmaken, jaggt worrn, dootmakt worrn. Kunn dat de Loop van de heele Welt wesen? Is dat nu de Sinn van dat Leven?

»Ik weer geern dien Fründ, leeve Haas«, see de Voss denn’n bietje later. He was tüskendör bi de Haas ranrückt un seet nu tegenover van em.
»Man dat kann nich wesen, dat Paradies gifft dat nich mehr, wo alltohop in Freeden tosamenleven kunnen.«
 De Haas harr dat tolaten, dat de Voss nahder keem, ohn  dat he weglopen wull. »Ja«, see he denn, »ik verstah dat ja woll. Du muttst mi also freeten? Dood maken üm dat Leven willen. Umdat du leven wullt, mutt ik starven. Dat is een heel truurigs Resultat, meenst nich ok? Kansst du dormit so eenfach leven?«Hase

De Voss harr daar nix mehr tegen to proten. He keek de Haas bedaart an, sien Ogen leeten so, as wenn he se bedrövt weer’n. »Kann ja ok wesen, wenn du mi nich fangen deihst, muttst du versmachten!« De Haas schüttelt sien lange Lepels un kunn  nu gor nix mehr segg’n.
»Oh Mann«, see denn de Voss na een lang Tied, »meenst du, ik do dat geern? Dat deiht mi doch ok leid üm di. Ik mag di doch, ik wull heel geern dien Fründ wesen. Kann dat denn gornich angahn?

 De Haas un de Voss seeten noch lang binanner un keeken in de lila Sünnünnergang. Een laate Amsel sung noch boven in een Boom ehr Avendmelodie.
»Ik mutt nu gahn«, see de Voss, »dat warrt Tied, ik wünsk di noch n’heel Bült Glück vöör dien Tokunft!«

 As he nu gung, dreihte he noch mennigmaal sien Kopp torügg und keek de Haas lang an. Mit een Pootje wunk he denn nochmaal so’n Tschüss na de Haas.

»Dat is jammerschaa«, lüstert de Haas noch, sien groode Ogen keeken truurig achter de Voss her, »Ik kann di vöör de Tokunft keen Glück wünsken. Dien Glück is denn mien Dood!«

 

 

Bild_04hlx_9hlx-1

An de een Dag

 

An de Sümmerdag
as de Sünn
ehr Kraft verloorn harr,
as de Welt mit eens 
doodenstill weer,
as all Blömen
ehr Koppen hangen leten,
daar weern de Bläder vull van 
sülverhellen Dau.
Oder weern dat
man blots 
mien Traanen?

 

 

 

 

Langs de Patt …

 

Up disse Weg bünk all nich mehr west, un langslopen  all gornich. Man vandage müss dat maal wesen. disse Patt na de lüttje Bahnhoff buten van dat Dörp weer ok nich so gemütlich, dat Plaster mit de Koppsteenen, daar kunn eens nich so god up loopen. Un an disse natte Winterdag weer dat woll beter west, wenn een to Huus bleven weer. Inne warme Stuv weer dat denn doch völ kommodiger.

 De Böm van de Pappelallee hollen all ehr Winterslaap, se drömten woll seker van de warme Dagen in’t Fröhjahr, de noch so wiet weg sünd. Langs de Hammerk was ’n dick Schicht van Dook langs de Weg, de Felden un dat Grönland leten so, as wenn se in griese Döker inpackt weern, waar lüttje Fransen an de Sieden ruthangen deen. De kolle Winterlücht sleek döör de hooge Büsken langsiets van de Patt, Hunnerte van Spinnen harrn ehr Netten upspannt un dat leet nu so, as wenn daar so’n sülvern Ketten anhungen.

 An disse Mörgen harr sük een Stillte over dat Land leggt, daar was ok nich een Ton to höör’n. Enerwegens kunn een noch ’n Hund blaffen hör’n, anners weer daar nix. De Vogels van de Sömmerdagen harrn sük torüchtrucken, meestendeels weern de na warmere Lannen utwannert. Dat Sing’n un Jubileern van disse lüttje Geselln was nu woll lang Tieden nich mehr to höör’n. De Lichtigheed van de Sömmer weer eenfach nich mehr daar. Sükse Stimmung leggt sük denn nich blots over de Eer, ok de Minschen harr’n sükse Geföhl’n nettso!

 Een poor Treden vöör mi gung een öllere Mann liek so as ik de Weg na de Bahn. Sien Stappen weer’n so stuur, daar kunn een so recht marken, wo swaar de Weg vöör em weer. Sien linke Hand steek in sien Jackentaske, de annere slenkerte so herüm. Dat leet so, as wenn he mit een annere Person red’n dee. Mi keem dat tominnst so vöör, immer wenn he na de rechte Sied greep, dreiht he ok sien Kopp na de glieke Kant! Denn sach dat so ut, as wenn sien Stappen ’n bietje mehr Swung kreeg’n deen.Fairway

 Ik weer all een Tied lang achter em hergahn, harr mien Stappen tegen em anpasst un kreeg akkerat alln’s mit, wat he so dee. Tja, un so keem wi denn ok bi de lüttje olle Bahnhoff an. Up de smaale Bahnpatt stunnen all n’poor Mannen un Fraunslüüd, de seker mit na de Stadt wull’n.
disse Bahnhoff harr ok woll all betere Tieden sehn. In fröhere Tieden weer dat so een Stee van dat Dörp, wo de Lüü binannerkomen wassen, wenn se na de Stadt wull’n. Vandage sach dat so ut, as wenn disse Bahnhoff ut de Grünnertied glieks tosamenfalln wull! Ja, un he sach nich blot so ut, he was all so wiet! Dat leet so, as wenn dat Leven hier all lang »Tschüss« seggt harr. Un all lang wöör dat Dörp blots noch tweemol an Dag as Haltepunkt vöör de Regionalbahn anstüürt.

 Wo ik nu daarbi weer, de Bahnhoff to betrachten, keem ik weer an de oll Mann vörbi, ik harr all gorni mehr an hüm docht, up eens stunn ik nu tegen hüm. Ik keek hüm so van de Sied an, sien heel lang Leven kunn eens an sien Gesicht avlesen! Düstere Ringen weern unner sien Ogen, deep Follen in sien Gesicht wiesen up all de Johr’n hen, de he all up sien Rügg harr. Man sien Ogen weern noch blitzblank, de leeten de Mann so recht vergnöögd utkieken, wenn he so av un an na de Sied keek. Denn lüsterte he heel sacht to een Person hen, de gor nicht daar weer!

 As he nu mitkreeg, dat ik to em henkeek, nickkoppte he mi fründlich to un lüsterte denn: »Ja, se fohrt nu doch glieks to hör Moder!« Un as ik nu verdattert keeken dee, meent he denn noch: »Wi wörrn noch nooit utnanner west siet sösstich Johrn! Se is daar n’bietje tüdelik worrn. Man ik bün ja daar!«

Daarbi  keek he mi mit so’n lüttje Lachen in de Oog an, keek denn dorno weer to de annere leeg Sied!
Wi stunnen nu n’poor Meters vananner weg un ik kunn hüm woll lüstern höör’n, man nich mehr verstaan.
De griese Dookvörhang over de Bahngleisen harr sük ok een bietje over mien Hart leggt. I wass doch nahdenkelk worrn, wenn ik so de olle Mann ankeek.Regi-bahn

 Un denn sleek ennelk de kört Regionalzug ut de Dookvörhang rut. As ik denn insteegen was un later ut mien Abteilfinster rutkeeken dee, sach ik de Mann buten stahn un in een Fenster an mien annere Sied kieken. Sien Gesicht leet in dat düstere Lücht so as een griese Wulk! N’poor Tranen lepen sien Backen dal, denn namm he een Arm un fung an to winken! Sien Blick keek daarbi wiet in de Leechde, in de Ewigkeit, so keem mi dat vöör.

 Een poor Platzen vöör mi satten twee Frau’n, de ok insteegen weern. Ik kreeg dat mit, wo se sük amüseerten und denn see de Een to de Annere:
»Nu kiek man blots de oll Keerl. De steiht dor all weer un winkt. Un daarbi is sien Frau all twee Jahr ünner de Eer!«

 Ik wüss ni mehr wat ik noch denk’n kunn. As de Zug weer anföhren dee, stunn de Mann daar noch un wunk achter de Zug an. Glöv man: Mien Ogen bleven nich mehr dröög, dat is wiss wohr!

 

Human2_071

 

 

Dat Rathuus in Emden

 

Wolang is dat nu all her? Söventig Jahr? Oh Mann, doran markst du eerst, wo de Tied vergahn is. Do fallt mi nu mitmaal een Vertellsel ut de Tied in, de ik as so’n Jungkeerl beleevt hebb. Ik harr dotieds jüüst mien Lehrstee bi een Malermeister kreegen, so mackelk was dat in de Tied nicht un  ik was blied, dat so’n bietje Glück ok bi mi hangen bleev.

 An de een Dag kwamm ik liek ut de Berufsschool un was up’n Weg naar uns Warkstee an dat Emder Rathuus vörbi. Nu muss du weeten, dat so een Woord as »Rathuus« domaals nix anners as een »Jook« weer, do stunn an de Stee blot `n heel Bült Steenen, dat moie Rathuus was in de Kriegsdagen blot noch een Steenbült, so as de Bomben  dat verneelt harrn.

 Dat sull nu aber gau weer upbaud worrn. Daarför harr de Stadtrad sük wat utdocht! Tegenöver de Rathuusruine weer een Platz, dor harrn se een Gerüst upbaut mit so’n groode Engelke, sa dat in dat Emder Stadtwappen to sehn is. Daar stunn denn ’n groode Schild up de schreven stunn:


 GAHT NAHT ENGELKE UPT
MÜÜR UN SPIEKERT.-

Daar kreeg de Frau of de Keerl een groode Spieker un müss de nu in son Holtblock inslaan.
Een so’n Spieker köst - ik weet nich mehr genau - glöv dat weern wall fief Groschen! Een Spieker weer een Backstein!  Mit dat Geld van’t Spieker keem´n heel Bült D-Mark tosamen, de denn de Neeiboo tokem. 

Ja, so is dat denn komen - ik hebb twee Backsteen köfft - twee Spiekers! Un dat is denn ja egentlik recht: Een lütt Stückje van dat Rathuus in Emden - dat höört nu mi!

 

Emden08

top
top
top
top

 An de een Dag
Blots een Drööm
Dat Emder Rathuus
De eegen Fahn
De lüttje Muus
Haas un Voss
Langs de Patt
Leddig un still

 

top
top
top
top
top