Kapitel 1

Gott

 

All lang hebb ik di söcht,
Achter de Schiewen
vun lichte Finstern.
Midden in de heel Bült
van bliede Minschen.

Ik hebb di söcht
in de stille Karken
un de luude Bahnhofshallen.
Achter de Biller
van modern Malers
un in de düüstere  Eensamkeit
van mien Gedanken.

Ik kunn di nich finnen
un haar di doch alltied söcht 
in all dat, wat buten is.

Man, du weerst
all lang deep in mi,
heel deep in mien Seel.

 

 

reli_002

 

 

 

Dat ol Huus.

Ik kannt nich segg’n, worüm ik disse grode Umweg fahrn müsst. Ik harr to mien Frau seggt, dat ik up Tied nar Huus kamen wull. Un denn? Denn nehm ik doch mien lütt Telfoon un rööp ehr an, dat se denn doch nich up mi töven sull! Waarum? Ik weet nich, kehm dat so van binnen, van’t Hart her?

 Ik leet de Wagen in’t Dörp stahn un leep denn sinnig de oll Straat langs. Ik wüss dat noch, so dree, veer Kilometer weern dat ja woll west. Dag üm Dag, Jahr üm Jahr bün ik disse Weg na de School gahn, hen un ok torügg! Dat wassen woll over fieftig Jahr her, dat ik dat düssen Weg lang gahn bün. Ik kunnt sülvst nich seggen, worüm ik mi daar so völ Tied mit loten harr. Fieftig Jahr, dat is nu ja man mehr as een halv Minschenleven. Un wat is daar nich allens passeert!   

 Tja, dat hett hier fröher doch n’bietje anners utsehn, dar weer een sandige Patt, un bi son’ recht Schietweer mit Regen un Sneei mook dat nich unbedingt so’n Pläseer daar langs to loopen. Wenn ik daaran denken do, mutt ik doch n’ bietje  grienen. Abers wi harrn dat ja gor nich anners kennt un so harrn wi daar ok nich so völ over lamenteert. Dat weer nu maal so! Vandaag is an disse Stee nu’n recht ördentlik Straat baut wor’n, mit Asphalt un so. Harrn wi uns gornich vörstell’n kunnt, in de dormalige Tied.
»Nu kiek an«, see ik so bi mi, »de oll Schaapstall steiht daar  alltied noch!«
 Achter son poor Bomen stunn de grad noch so as in mien Kinnerdagen. Wenn dat op’n Schoolweg mool so as mit Emmers schütten de, kunnen wi daar stünnlang unnerstahn un een Dööntje na de annere vertellen. Uns Moders wüssen denn maal weer nich, waar wi bleeben  weern. Dor mutt ik nu noch an denken.

 So‘n halv Stünn muss dat woll düürt harrn, denn kwamm ik üm de Kurv achter de Eekenwold un mien Hart bleev meest stahn! Dor stunn dat oll Huus! Un dat leet mi meest so an, as ik dat alltied in mien Drömen sehn harr. Ik bleev stahn. Disse Anblick, de geneet ik so recht, uns Huus, uns oll Huus!

 Uns oll Huus weer nu wall all lang löss, dat harr ik all van annere Lüüd hört. Man as so’n Dönnerslag full dat nu over mi, ik kunn mi binah nich rögen! Noch’n paar Stappen, un ik stunn vöör de Huusdöor. De grööne Farv, de harr noch mien Opa anmaalt, dat was woll so’n Öölfarv, dat sük de noch solang holln harr! Aber se weer denn doch ovbladdert, de Tied harr hör doch tosett. De Schieven van de Fenster keeken mi an as wulln se seggen: »Waar büst du de heele Tied wesst? Wi hebbn all up di wacht!«

0 Huus_32_5EBF03F7

 Disse Butzenschieven, wat harr mien Moder doch bannig schullen, wenn se de wienern muss! Oh Mann, dat harrn ji hörn musst! Ja, un nu weern nich mehr vööl daarvan daar, meestendeels weern de wall kött gahn.

 Kiek an, daar tegen de Huusdöör an dat Stankett, vull van gröön Moos, daar wasst alltied noch de oll Rosenstruuk. Dat is so’n lüttje Wunner! De bleiht so as in de beste Dagen, so’n swartroode Rosen! So een moie Farv hebb ik nooit sehn! Un daar, achtern in’n Tuun, steiht unner de groote Lind de oll holten Bank, all so recht möör. Ringelblömen wassen dorüm. Un denn is daar noch de groote Disch ut Steen, dat is maal son olle Möölsteen west!

 Och nee, wenn ik daaran denken do: Dor seten all de Minschen bi een van de völen Familiendagen, de in disse Tuun fieert wörn! Weetst, daar güng dat alltied hoch her, daar wurd lacht un sungen, so mennigmaal ok danzt.

Ik stappt nu döör de Poort un keem achtert Huus in’n Tuun. Dor geiht de Sandpatt hendol na de lüttje Beek, de an Avend so vöör sük hen sustern de. Een Handvull Wacholderbusken stunnen daar, un noch n‘heel Bült van disse lilafarven Heidkruud! O Mann, wenn ik daaran denken mutt, worr mi doch heel anners tomoote. Hier satt ik mit mien eerst Fründin, wi harrn uns leev un wulln uns Leevdag nich mehr utnannergahn!

Un denn, na’n Rieg van Dagen later, keem dann de Tranen! Afscheed - un vergeet mi nich - un ik hebb di leev - un ik denk alltied an di - daaran must ik nu denken. Wannehr weer dat? Vör fieftig, sesstig Johr’n? Ik settde mi an de olle Sood, waar de Steenen all van avfallen sünd. Deep unnern kann ik noch n‘ bietje Water sehn, heel deep liek as n’Speegel.

 Boven an’n Hemel stiegt een Leerk up, se singt so hell as n‘ Sülverklockje. Ik denk daarbi an mien Kinnertied un an de Jöögd. Un mi fallt daarbi in: Güstern is Güstern un lang all vörbi! Man ik sitt daar noch un kann mi nich so recht lössrieten. Un alltied noch steiht daar dat oll Huus unner de oll Lindenboom. Dat kiekt mi an mit sien bedröövt Fensterogen, mi ward heel mall in de Bost.

 Ik stah up un will mi so sachten up’n Weg maken, wull de annere Padd an de Beek langst gahn, unner de Birkenbomen. Dor fallt mi mitmaal nu eers watt up, wat ik vörher nich sehn harr! Ik kiek, kiek nochmol, dat is, as wenn mi een mit’n Hamer vöör de Kopp sleiht. Ik kunn’t nich glöven, nich begriepen: Dor steiht, middenmang in dat Gröönland, een grot Schild, witt mit swarte Bookstaven:

HIER ENTSTEHT IHR EINKAUFSZENTRUM.

 Ik weet ook nich von wat dat keem, kunn nich mehr recht sehn. Ik hebb woll Sand inne Oog kreeg’n. De Weg torügg na mien Auto weer woll de langste Weg, de ik in de leste Tied gahn bün. Ik hört nix mehr un ik sach nix mehr!
Blot de lüttje Leerk mit eer Sülverglockenstimmtje, de kreeg ik nich ut mien Ohr‘n nich mehr rut, ok as ik all lang up de Autobahn weer. Man ik kunn ehr nich mehr verstahn, so as in mien Kinnertied. Mag ja angohn, dat de ok blot noch to Besöök weer ...Huus_51_7B9800C4

 

 

 

 

 

 

To laat!

De Tied is lang all vörbi,
kummt nich mehr torügg.
Heel sacht spört eens
sien verloren Glück.

De Tied is vörbi,
daar kannst’s nix an maken,
kanns nich denken,
nich lachen, nich slapen.

Dusend heet Tranen
in dusend düstere Stünnen, 
glöövst du warachtig,
du kunnst dat Glück noch finnen?

All’ns is verspeelt,
un du hess dat nich markt,
wo de Leevde vergahn is,
- un nu ist dat to laat!

 

 

Eifel_I_023

 

 

 

Omas Notebook

Oma Battermann is doch plietsch, ik hebb dat all alltied wusst. Du musst nu weeten, dat de oll Battermannsche all achtuntachentig Jahr old is. Un nu, vöör veertein Dagen, hett se sük so een Notebook köfft, weetst, dat is so een lüttje Computer, de kanns du mitnehm, wenn du maal achter de Döör musst, waar »00« upsteiht. Klaar, wat deiht man daar mit n‘Computer? Aber, wenn du dat denn wullst, denn kunnst du dat maken.

 Omas Enkel Hinnerk harr ehr nu seggt, se sull doch ok maal mit annere olle Lüd »chatten«. Oma keek nu eerst maal n’beten verdattert denn frog se: »wat is dat denn, schätten?«
Hinnerk verklort ehr dat nu allns, un van de Dag an is Oma van ehr »Notebook« gor nich mehr to trennen. Wenn se nu maal Arvtensupp kocht, denn kiekt se eerst maal in een van de  Google-Sieden in, un denn kocht se de nar dat Rezept. Ehr Leven lang hett se Arvtensupp kocht, un de was alltied lekker - man in de lest Tied smeckt de so bietje naar »Google-Supp«!

 Lest Week see Oma nu upmaal, dat se Ingelsch lehrn wull! Dor keem so vööl ingelsche Woorden vöör in de Computerwelt, dat se dat nu lehrn muss. De Familie keek rundumto, as wenn nu de Welt tosamenbreken wull.

Eike Teerboven, wat nu de Dochter van Oma is un de Moder van Hinnerk, de kreeg ´n poor Ogen, so groot as n‘Teekopje. Un denn stötert se: »Wat- wat -wullt - du? Ingelsch lehrn? - Ja büss du nu mall in Kopp worrn?«
Oma gnuddert vöör sük hen: 
»Nee, gönns du mi dat nich? Ik bün all over Achteihn un kann maken, wat ik will. Un ik will dat nu! Punkt!«Human1_002

 Keenenn wüss daar nu noch wat an to seggn. Blots ehr Enkel Hinnerk, de grient sük een un seggt denn: 
»Dat is maal een gode Wark! Un uns Oma, de schafft dat. Grätuläschen, Oma!«
Un Hinnerks Vader stunn daar blot noch mit open Muul un keek as son oll Lanz-Bulldogg, de nich mehr lopen kunn! Un de Moder see gor nix mehr.

 De annere Dag truff Oma Battermann ehr Fründin Lina un dat was gor nich lang, daar gungen beid nah de »Volkshochschool« un leeten sük daar inschrieven. De annern Schölers, de all fieftig Jahr junger weern, keeken eerst n´bietje verdattert, man dat leep sük denn na een poor Dagen all torecht.

 Un nu sünn beid Froolüü all dree Weeken ant lehrn. Dat klappt alln’s wunnerbaar. »Neiss tu sie ju«, köönt se all. Dat annere kummt denn ok noch mit de Tied, meent Oma. Un se meent denn ja ok, daarför harr se ja woll dat NOT- BOOK.
Anners harr de Naam ja keen Sinn, is dat nich so?


 

 

part-A

 

 

 

 

Grootmoder

Mitünner is mi to’n Weenen.
Ik seh de griese Hemel
un weet daarbi.
dat wehr mal alln‘s scheefgahn is
in mien Leven.

Denn treckt mi dat hendaal 
in dien lüttje Welt,
van Regenbogenfarven vull
so as ik de
in all de Tieden kennde.

Een Stückje van de Hemel,
ok wenn he mennigmaal weent,
un nachtens fall’n de Steern
van baben dal up 
düsterblauen Samt.

Wenn ik dann weer gahn mutt,
dreih ik mi um
kiek nochmol torügg 
un seh dien leste Smüüstern
un nehm dat jüst mit
in mien griese Dag.

 

GartenEden

 

 

Gesine

 

De Storm weihte höllsch üm dat eensam Huus op de Höchte, trock an dat faste Reetdack un he provt daarbi, de Fensterladen ut de Angeln to rieten. De wilde Rosen an de Huuswand weren daarbi hen- un herreten und danzten in de Takt van de Wind. Se wüssen all van olle Tieden her dat Geheemst, sük antopassen, to bugen und doch eer eegen Natur nich to verleer’n.

 Ik stunn nu op eenmal vöör disse moje olle Huusdör. Dat Farvspeel in Blau un Witt weer recht faszineernd, veer lütte Schieven wiesen op een Spoor van Romantik.
Ik harr nu all‘n poormaal an de Döör kloppt, man keeneen harr dat woll hört. Daarbi wull ik doch man blots weten, wolangs ik noch vöör de Avend na mien Pension torüggkamen kunn. 
Weetst, Ik harr mi so recht bi dat Wannern verbiestert!
Mit Avkörten harr ik versöcht, een lüttje Tick gauer na Huus to komen, man dat wer dann nix warr’n. Op eenmal weer ik in een ganz annere Kant rutkomen. Un de Storm, de nu miteens över dat Land jagen de, weer mi nu wiss nich to Hülp komen.

 Liek as ik mi nu weer op’n Weg maken wull, hört ik van binnen her een sachten Luud. De Döör gung een Spaltje open un ik keek in dat Halvdüüster van de Deel in twee Ogen, de mi sachtjes ankeken! Dat wassen n’Poor Ogen, as ik ehr noch nooit sehn harr. Ogen, de wussen, wo dat Leven weer un doch op eens as een lüttje Deern in de Welt keeken dehn.
Ik kunn mi daarvan gornich lösrieten, so was ik van disse Ogen faszineert. Denn, op eens, de Stimm van een jung Frauminsch.
»Ja? Kann ik wat vöör Se doon?«
Een wunnerbaar Stimm, so klaar und melodisch. Un as de Döör denn noch bit op de smaal Spleet to bleev, wüss ik alltied noch nich, wat mi daar vör’n Minsch ankeek. Man de Ogen un de Stimm harrn mi so recht dör’n Wind brocht, ik kunn eerstmols gor nix segg’n.

»Willt Se mi nich segg’n, wat Se eentlich wulln?«
 Ehr Stimm weer nu doch een bietje hiddelich. Mooin«, see ik denn so stiekum, »dat deiht mi leed, dat ik Se stöört hebb«. Ik harr nu endlich mien Spraak weerfunnen. 
»Ik wull geern na Overdiek, hebb mi daar glatt verbiestert, köön‘t Se mi de Weg wiesen?«
»Na Overdieck? Oh man,«
, se lacht hell up, »dat is aber noch ’n wiede Streck. Twee Stünnen hebb’t Se daar noch vöör sük.«
 Een wunnermooie jung Frau mit lang flassblond Haar mook nu de Döör wiet open. Een poor Ogen so blau as Aquamarin keken mi ut een sünnbruun Gesicht an. Een blauwitt kareerte Rock un een witte Bluus mit mooie Tacken an de Arms leeten so an as een Bild van Rembrandt!tee1

Se wies nu mit ehr Hand achter sück. »Komen Se eerst maal na binnen. Se laten as’n natten Börnhardiner!« grient se mi an.
 »Ik hebb mi grad eben n‘Koppje Tee mookt. Drinkt Se een mit? «
Ik nickkoppte. In de lüttje Deel nehm se mi mien Jack un Mütz af un see denn to mi: »Trecken Se man ehr Schoh ut, de sünn ja pietschnatt. Dor stahn Pantüffel! «

 Denn mok se een annere Döör open un wi stunn’n in de Kamer van dat olle Fiskerhuus. Un dat weer liek so, as ik mi dat alltied vörstellt harr, een prachtig ol Balkendeek, heel ollersbruun van all de Johr’n. Denn dat olle Schapp un de Disch ut Eekenholt, un de Butzenschieven van dat Fenster, dat weer alln’s so as dat in so vööl van de olle Riemels von Theodor Storm vöörkehm. Un denn noch de Kleuren vun de Blöömstruus up den Disch, dat weer woll so’n recht gemödelk Indruck, de ik hier kreeg!

 »Se - Se sünd seeker een groot Deel mehr an Kommodigkeit wennt«, meent de jung Frau denn, »man hier is alln’s so bleeven, wo dat weer, as mien Öllern noch leevten, un dorüm koom ik all Jahr hier up an. Ik hebb uns oll Huus leev, un ok de Afschedenheit hier boven is mit gornix to verglieken!«

»Setten se sük doch«, see se denn un wies op een van de mooie Stöhl mi dat Reetgeflecht. »Ohh«, meent se denn un lacht daarbi up, »dat harr ik bold vergeeten: Ik heet Gesine!«

 Un nu stellt ik mi ok vöör un denn weern wi bold midden in een Klönsnack. Wi klöönten over dat Leven hier anne Küst, de olle Tied, tja - eentlich over Gott un de Welt! Inne Tüskentied harr se nu all de Tee in so‘n blau-witte  Teekann op n‘Disch brocht. In de Koppjes de goldbrun Tee, een lüttje Barg van een Kluntje keek boven ut een Rahmwulkche ruut. Dat wass so’n recht lecker Saak, de ik all heel lang nich mehr hatt harr.
Ik see dat denn ok to ehr un se meent doruphenn, dat keem woll vun dat Regenwater, mit de se de Tee opbröhn dee.
»Ik kenn dat nienich anners!«, see se denn, »wi makt dat all siet oll Tieden so. «

 Bitied keek ik denn döört Fenster na buten. De Storm harr sük leggt un um dat Huus rüm weer dat nu sacht n’bietje schummrig worrn. Ik harr so dat Geföhl, dat nu de Tied kamen weer, dat ik gahn musst, ik wull doch ok noch vöör’t Düstern in mien Pension ankamen. Gesine brocht mi noch anne Döör, ik harr mien drög Saken antrucken, un as wi nu buten stunn’n, wees se mi de Weg na Overdiek, warhen ik ja wull.
 As ik nu Tschüss see, froog ik ehr noch, of ik ehr maal weersehn kunn. »Ik glööv nich!« see se denn, un ik meent, in ehr Stimm son Spoor vun Truur to hör’n.
»Man dat weer een wunnerbaar Stünn vöör mi! Holln se de in ehr Gedanken, ja? Ik will dat ok doon!« div_331

Denn gaff se mi noch ehr Handje, keek mi noch eenmol lang inne Ogen un kört drup weer ik ok all weer op mien Padd, de se mi weesen harr.

 Heel laat an Avend keem ik denn bi mien Pension an. As ik denn een Tied later an mien Tafel weer un mien Avendeeten vöör mi harr, leet ik nochmol de Nahmiddag an mien innerste Oog langslopen. Die Weertsfrau frog mi noch, wo ik denn vandage bi de Storm langsgohn weer.
As ik her dat seggt harr un denn von dat oll Fiskerhuus vertellte, keek se mi unglöövsch an un see denn: 
»Dat kann gor nich wähn. Dat is unmögelch!«
 
Ehr Woorden klungen so fast und ahn Twiefel. Ik keek ehr unversehns an un weer baff, wat se mi daaruphen see.
»Dor stahn man blots noch een poor Müürn von dat olle Fiskerhuus; dat is all vöör over hunnert Johren tosamenfall’n! Dor givvt dat nümms mehr.  Keeneen wahnt daar! Hebbt se dat dröömt?«
Se schüddelt ehrn Kopp in een Tour.
»De lesste Minsch, de daar wohnt hett, weer de Dochter von de Fiskerslüüd. Se nohm sük een poor Jahr laater, na de Doot van de Öllern, dat Leven!«

Ik keek de Weertsfrau verdattert an. Ik kunn dat eenfach nich glööven! Un denn, op eens, denn see se noch achteran: »Ehr Naam weer Gesine!«

 

part-A

 

 

 

 

Insicht

 

Dat word ok noch annere Dagen geven,
wo de Sünnschien de Eerd küsst.
Daar word ok noch annere Minschen leven,
wenn du all langtied nich mehr daar büst.

Dien Güstern weer - is nu nich mehr.
Dat hett di seeker heel veel geven,
mar, wo mooi dat ok wesen weer,
van dag av an is dat dien nee’t Leven.

Mit ehr Kinner hett de Tied
nu maal nich mehr groot Erbarmen,
se fraagt nich na verleeden Tieden,
se hollt de Tokunft in ehr Armen.

Daar warrn ok noch annere Dagen komen,
wo dat reg’nt up disse mooie Eerd.
Wenn du maal daalfallst, kanns du opstahn,
un uns Eerd de brukt ok Regenweer.

 

 

div_324

 

 

 

 

In Nahbers Tuun

So ’n Siedlung an de Stadtrand is eentlich gor nix Besünners; weest, dat sünd so Eenfamilienhuskes, de een overall un alltied finnen kann. Rasen vöört Huus, un achtern ok maal ’n paar Blömen un Boomen un wat daar noch alln’s so wassen deiht. Kann denn wesen, dat so een Tuun utsücht as so’n neeimodsche Golfplaats und annermol weer as’n Stück van’n Hammerk! Dat is nettso as de Minsken ok. Is n’Mischung van all’s wat un bestimmt keen Einerlei ut so’n Billerbook.

 In Nümmer veerundartig wahnt de Familie Sonnenberg all lang Tieden in een mooi lüttje Huus. Un tegenan harr bit hen to dat Fröhjohr een oll Ehepaar wahnt, so kört vöör Ostern harr de Mann denn dat Leven achter sük laaten. De oll Frau, de daar noch n’kört Tied wahnt harr, is denn nah de Dood van ehrn Mann in so een Wahnstift trukken. Se weer ok woll mit de grode Tuun nich mehr alleen klarkomen. Nu stunn dat Huus all lang Tied leeg. Vöör dat Huus stunn nu so’n grode Schild an de Straat, »HUUS to VERKOOPEN« kunn een daarup lesen.

 De veer Kinner van de Sonnenberg-Familie weern woll alltied n’bietje niedsk up de Tuun in ehr Nahberskupp, se harrn seeker ok geern sükse groode Tuun, de eegen weer alltied to minn. Ik bün seeker, een Footballstadion weer noch nich groot noog vöör disse Rasselbande. Un so keem dat denn so faak, dat se over dat Stakett klautern mussen, um hör Football weertohalen, de av un an fleutengung.

 Nu kann du di dat wall vöörstell’n, in welke Tostand dat Hakelwark tüsken de Tuuns utsach! Un ok de Rhododendronbüsken up de annere Sied in Nahbars Tuun weern wall ramponeert. Moder Sonnenberg harr umdat all faaktieds genoog Stunk mit de Nahbar hatt. Se harr ehr Kinner ok straks verboden, na de annere Sied to gahn! Eenmol weer de Nahbar vergrellt bi de Sonnenbergs henkomen, een Football weer woll lieks up ehrn Kaffedisch lannt! Ik glöv, dat was wall gor ni mehr so lüstig.

 Averst in’t Groden un Ganzen weren de Sonnenberg-Kinner gor keen »Rabauken«, nich mehr un minner as annere Kinner. De beid Twennels, Lisa un Lena weern twee Wichter, acht Jahr old, de alltieds Minsken helpen deen, so mennigmaal ok vöör öllere Nahbars dit un dat besörgden. Rasen maihen, Straat fegen, dat worr vöör de Beid’n gor keen Problem. Dorüm harrn se ok tegenover ehr Brörkes allemol ’n paar Euros over. Dat kwam denn al maal vöör, dat de Jungs sük een »Minikredit« bi de Wichter haalden.

 Heiko, mit sien twalf Johren de Öllste, weer een rechte Bökerworm! All de Boken over dat Middeloller, de he to faten kriegen kunn, harr he wall all leest.
Wenn een darover Bescheed wüsst, denn he! Sien Bröör, de Henrik, weer daar anners, he maak mit sien tein Jahrn de heele Gegend unseker, dat gav daar leider nix, waar he nich sien Fingers mit in harr!OST_076

 Tja, elkeen vöör sük wassen de Sonnenbergkinner heel fixe Minsken. Man - wenn de all veer in ehr Tuun binanner weern, harr de olle Nöötboom in de achterste Hook van de Tuun sien Verdreet, he slackerte denn so recht sien Tacken tegenanner! Un Muschka, de griese Kater leep so gau as se kunn in’t Huus. Ja, de Frau Sonnenberg harr all hör leeve Nood mit de Göör’n. Sied vör fiev Johrn ehr Vader bi’n Unfall to Dood kemen weer, müss de Frau alleen mit all de Kram klaarkomen. Un se mook dat mit Erfolg, dat mutt een all seggen.
 De Familie harr keen Nood, Vaders Levensversekern harr over dat eerste henweghulpen. Frau Sonnenberg was denn ok noch halv Dagen in een Anwaltskanzlei togang.
Man de Vader fehlde doch an all Ecken un Kanten - de leeg Plaats in de Familie kunn keeneen so gau weer vullmaken. Dat kunn jedeen ok sehn, de Kinner deen würrelk allns, dat de Moder mit dat Wark to Huus klaarkeem.

 De achterste Deel van de Sonnenberg-Tuun was nu all so een Art Flüchtbörg warrn. De olle Eek, de daar all over hunnert Jahr stunn, harr Vader mit so’n runde Bank utrüst, de he noch sülm timmert harr. Disse Bank weer nu n’Plaats worrn, wo sük elkeen verhalen kunn, wenn he mit sien Gedanken alleen wesen wull. Dat wurr denn ok van all de Annern respekteert, bit de, de daar sitten dee, to erkennen gav, dat he weer to de Levende torüchkamen wull.

 Dat Huus in de Moorstraat 13 kunn een dat all ansehn, dat hier alln’s up Stee weer, tominnst so van buten kunn keeneen wat anners sehn. Seker wall leet de Tuun achter’t Huus van Natur her neet so schier un mooi, as villicht bi anner Lüd sünner Kinner. Aver Moder Sonnenberg was dat glieks, hör Kinner harrn dat Recht, so vööl to toben, as se wull’n! Sük een Privileg harrn faaks annere Schoolkinner meist nich.

 Een poor Maant later in’t Vörjohr was up een’s dat Schild »Huus to verkopen« vöör dat Grundstück tegenan verswunnen! Un noch n’poor Weken wiederhen stunn dor so’n groote Möbelwagen.
De Sonnenberg-Kinner weern heel hibbelig, hopentlik geev dat een paar neje Spöölkamraden, de daar henkeemen. Man - daar weer nix van Kinnern to sehn, gornix, ok keen Spööltüüg so as bi annere Familien. Tja, dat was nu ja ’n Daalslag vöör hör Gemüt. Dar weer nu keen neeie Bekanntskupp to finnen. Blots een Keerl mit so’n »Dree-Daag-Baart« wer  door to sehn.

 De Twennels hollen sük torügg, harr’n sük woll n’bietje to vööl utmalt. Dar weer keen Jung in’t Huus, keen Wicht dar to sehn. Un bi’t Avendeeten diskuteerten se denn ok over de neje Nahber. Moder harr ok noch nich een Woord darover höört, se harr de Nahber fründlik  mit Krinthstut un Solt een willkom seggt; man alltovöl weer dar woll nich torüggkamen. Se meent to de Kinner, dat se fründlik un nett to de Nahber wesen sull’n.

 Na, dat gung nu ok een poor Weeken good. Tüsken de Nahbars weer dat woll recht still worrn up disse Sied un ok up de annere. De neje Nahbar was nich so faak to sehn, over de Dag harr he ja ok woll ’n Wark un an’n Avend satt he alleen up sien Terrasse mit ’n Book in de Hannen.

 Un denn keem uplest dat Weekend van de Ferien, dat weer een Dag mit Sünnschien, so recht wat för de Kinner to’n spölen. Un de grote Tuun weer daför heel mooi. Natürlik harr daar denn ok de Football de Overhand kreegn. Un sünner grooten Spektakel gung dat denn wahrachtig nich av. Dat was denn ja ok wall ’n Wunner west!
 De neje Nahber, in Tüskentied harrn se rutkreegen, dat sien Name Meinke weer, de satt Sünndagnahmiddag up sien Terrass un was an’t lesen. Tüsken de Rhododendren weer wall nich so vööl to sehn, man av un to kunn een denn doch wat höör’n.

 Un denn keem, wat fröher faakens passeerde: De Ball suuste bi so’n Torschööt wiet over de Heeg in de Tuun van de Nahber. De Schrick van de Kinner harrn ji maal hörrn könen! Moder Sonnenberg harr dat sogaar in’ne Köken höört. Se leep nu gau na’n Tuun, üm nahtokieken, wat dar wall löss weer. Up hör Fraag, wat dat dar geev, versöökten de Kinner nu all döörnanner to proten.
Ja, dar weer nu gode Raad düür! Moder verlangde, dat de Jungs nah de Nahber röver gahn schullen, üm sük to entschulligen un frag’n, of se hör Ball weerkrieg’n kunn. Oh Mann, wat was dat nu een Theater! Keeneen wull dat nu doon. Un nah de verscheeden Grünnen kwammen se nu all övereen, dat Moder - wat kunn dat ok anners weesen - partout mitgahn schull!

 Moder leet sük breedslaan. Se keek sachtjes mank de Busken röver in Nahbers Tuun. Würrelk - de Nahber harr de Ball wall ut de Busken ruthaald un brocht de nu in sien Sömmerhüske, dat achter de Bomen in de leste Hook van de Tuun stunn.
 Moder snappte sük nu de tegenkrabbdende Hendrik, hüm wöör wall doodsbenaut, denk ik mi. Un nu gung dat nah dat Nahberhuus. Glieks nah dat eerste Klingeln wurr de Döör openmaakt. De Mann stunn nu vöör hör, een Foot in’ne Döör; he lood denn gau de Beid in’t Huus.
Nah een kört Begröten wies he Moder sien Huus. Un de versöchde, dat Malöör van de kinner to entschulligen.

 Heer Meinke aver wull darvan nix weeten. »Dat weer doch keen Probleem«, meent he, un »dar muss sük doch keen Minsk een Gedanken üm maken«.
Frau Sonnenberg was doch baff. So harr se sük dat nich vöörstellt. Un ok Hendrik straalde, as de Mann em sien Ball torügg gav. Un denn haalt de noch een heel neein Ball ut een Schapp, de mit een heel Bült Autogramms beschreven weer.
  Dat se nich so faak röverkamen mutt’n, harr he denn meent, schoons dat ja schaad weer, umdat he sien Nahbers nich so faak sehn kunn! Moder kreeg een roode Kopp un keek daruphen döör’t Finster n’n Tuun. Un as se denn mit Hendrik torüggkeem in ehr Huus, keeken de annere Kinner hör verdattert an. So bliede harr’n se hör Mama all lang nich mehr sehn.

 Sied de Tied sünn nu all dree Maant over hengahn. De Naberskupp hett sük up dat best entwickelt. Heel anners, as sük dat an’n Anfang anfung. Ja, wat ik noch seggen wull: Dat groode Schild, waarup stunn »HUUS TO VERKOPEN« steiht nu all weer in’n Tuun van’t Huus.
Man dit Maal vöör dat Huus van de Sonnenbergs!

Ostfr_Blum_026

 

 

 

Mitünner

Mitünner
seih ik di nich.
Denn blifft alleen de Hopen,
dat achter allens
een Sinn to finnen is,
de ik an een Dag
in dien Lücht
wies warrn do.
 

Man vandage 
bliev ik in’n Düstern …

 

 

 

no_luxr023

 

Verspreeken

Ik kann di nich verspreeken
op Hannen di to dragen.
Ik kann di nich verspreeken,
de Sterns van de Häwen di to halen.

Ik kann di nich verspreeken
jede Wunsch van dien Oogen aftolesen.
Doch ik verspreek di
jümmers dor to ween
wann Nood du hest
un du mi brukst...

 

A_Diverses 173_Winter

 

Een poor Woorden

Een paar Woorden
Ik har de so ersehnt.
Wi snackten,
Wi snackten ananner vörbii
un hebbn doch nich
een Woord seggt.

Allens is nu leddig,
de Gedanken
sünd witte Bladen,
wo nix upsteiht.
Un nüms van uns
is moedig noeg,
de full to schriewen.
Jedeen is bang,
de Annere
künn dat lesen...

Ik segg nu Tschüß
Ik kann nich eenfach gahn,
dat deit mi seehr.
Dorüm segg ik: Tschüß!
Ik gah in tokamen Tied
een annern Weg
dat ik di nich mehr seih,
Wat anners kann
 ik nich mehr dohn.

Ik will versööken,
ahn di to leeven,
ik will’t versööken
und weet doch blots nich,
wo dat geiht...

Wenn du nu geihst,
denn gaa up Stee,
Traanen hess du all nug sehn.
Adschüß, miin Leevd,
min Hart will bi di ween
un all min gode Wünsch.
 

Mar, wenn du eenmol
heel alleen di föölst
denn denk an mi torüg-
ik bünt ok...
 

Human1_001

 

 Wo lang is dat nu all her?

„Du büst nu eem all weg
un ik hev so’n  leddig Föhlen!“
So les‘ ik op de Kort,
de ik vandage weerfunn.
Un denn steiht dor noch:
 „Ik hebb di leev!“
Wo lang is dat all her?
Dat sünn man blots
veertein Dag...

 

 

Human1_064

So mennich Dagen

Dat givt Dagen,
de sünd prall van Licht.
Sünnschien dringt
in de feernste Höörn van dien Hart.
Fraag nich, worüm.
Frei di över de hellen Stünn’n
wo dien Hart Flögel hett.

Dat givt Dagen,
de sünd vull van Schadden.
Düüsternis verdrängt
dat hellichte in uns Seel.
Fraag nich, worüm.
Griep de Gelegenheit
üm Stillte in di sülm to finnen.

Dat givt Dagen
dor warrst du wies warrn,
dat die de Sünn ok
wedder schient
un all Schadden achter
de griese Wulken vergahn.
Du muttst blots wachten könen...

 

 

ship3

 

 

 

top
top
top
top
top
top
top
top
top
top
top